Ik ben Fred Boogaarts, geboren op 25 februari 1935 in Aarle Rixtel. De lagere schoolopleiding volgde ik aan de St. Jozefschool aan de Tolpoststraat (later de Pastoor van Leeuwenstraat) in Helmond. Mijn onderwijzer in de eerste klas van die lagere school was Toon Kortooms, later zeer bekend als schrijver van vooral streekromans over de Peel. Met hem heb ik tot aan zijn dood contact onderhouden door het sturen van Nieuwjaars- en verjaardagskaarten. Ook bij nagenoeg al zijn boekpresentaties werd ik uitgenodigd en verder werd ik wel eens vernoemd in zijn artikelen, zoals o.a. in de Panorama.
Vanaf de lagere school ging ik naar de middelbare school (Carolus Borromeuscollege) echter was dit, lui als ik toentertijd was, een beetje hoog gegrepen en haakte ik na drie jaar af. Toen maar naar de Ambachtschool om het beroep van elektricien te leren. Dat ging goed en haalde terwijl ik op die school zat ook nog enkele VEV vakdiploma's.
Na deze schoolopleidingen ging ik werken als electricien, elektrotechnisch tekenaar bij o.a. Goedhart Installatiebureau, de Helmondse Textiel Maatschappij en Artex. In die tijd volgde ik een tweejarige cursus Voorbereidend Middelbaar Technische Beroepsonderwijs voor Overwegend Praktisch Opgeleiden (OPO) in één jaar en slaagde met voortreffelijke cijfers. Het jaar daarop schreef ik me in voor de avondopleiding van de Middelbare Technische School (MTS, de latere HTS en de huidige Hogeschool) in Eindhoven.
Hiernaast het familie wapen.
Het sterrenbeeld is de Cassiopeia vanuit de ruimte gezien. De arend staat voor de Luchtmacht en de boomgaard spreekt voor zich.
Eind 1954, begin 1955 werd ik opgeroepen als dienstplichtig soldaat bij de Verbindingstroepen van de Koninklijke Landmacht. Ik had helemaal geen zin om mijn dienstplichtige tijd in zo'n sparrenboom uniform rond te moeten lopen. Ik wilde liever bij de Koninklijke Luchtmacht, die tenminste in een Koningsblauw uniform rondliepen en waar de opleidingen een meer technische benadering hadden. Van een oud klasgenoot van de lagere school kreeg ik het advies om beroepsmilitair te worden van de Koninklijke Luchtmacht; je kon in je proefjaar, binnen negen maanden, je contract beëindigen, waarna je de dienstplichttijd bij de Luchtmacht bleef. Dus solliciteerde ik bij de Luchtmacht en kwam op 1 maart 1955 'onder de wapenen', in de Snijderskazerne in Nijmegen. Na eerst de zogenaamde militaire opleiding daar gevolgd te hebben, ging ik naar de Luchtmacht Elektronische School (LES) in Schaarsbergen bij Arnhem voor de opleiding tot radio-radarmonteur en na een korte Opleiding tijdens Tewerkstelling (OTT) op de vliegbasis Volkel ging ik naar het 'Erding Air Depot' in Erding bij München in Duitsland voor de opleiding tot F86 K (Kaasjager) MG-4 Fire Control specialist. Na deze opleiding werd ik tewerkgesteld op de vliegbasis Twenthe.
In de tijd op 'Twenthe' was ik nogal bevriend met een aantal jonge vliegers, waarop ik besloot om de Vliegopleiding te gaan volgen. Na enkele medische, psychologische en ander tests werd ik februari 1957 toegelaten tot de Elementaire Vliegeropleiding op de vliegbasis Gilze Rijen. Naast veel theorielessen werd gemiddeld wel een uur per dag aan vlieglessen besteed. In mei ging ik al solo vliegen op de S-11 en in juli al op de Harvard. Toen begonnen als zelfstandig vlieger aan zogenaamde overlandjes. Tijdens zo'n overlandje vlogen we nogal laag over de stad Utrecht, in de Control Zone van de Ground Control Approach van de vliegbasis Soesterberg. Na een aantal huishoudelijk onderzoeken en na het verschijnen voor een aftest-commissie werd ik al in september 1957, na 20 vlieguren S-11 en 44 uren Harvard ontslagen uit de vliegeropleiding. Helaas een korte carrièregang. Dus terug naar de vliegbasis Twenthe en geplaats bij het 701 Squadron.
In die tijd ging de Luchtmacht personeel werven voor de opleiding tot radarspecialisten voor het NIKE wapensysteem, dat zou worden aangeschaft als luchtverdediging. De opleiding die minimaal twee jaren zou duren werd gegeven in de Verenigde Staten van Amerika. Voor deze opleiding kon je je per rekest aan het Ministerie van Oorlog opgeven. Na enkele tests, vooral op het gebied van Engelse taalbeheersing en elektronicakennis, werd ik voor deze opleiding aangenomen.
Op 15 februari 1958 vertrokken we met MS Noordam van de Holland America Line van Rotterdam naar New York (in 10 dagen) en na een weekje vakantie in deze wereldstad reisden we per trein door naar El Paso, Texas (in 3 dagen), USA. We werden daar geplaatst op de United States Army Air Defence School. Per 1 maart begon daar onze opleiding, eerst kregen we lessen in Basic Electricity en Basic Electonics, goed om vooral onze Engelse taal op te halen. Vervolgens begonnen we aan de cursus NIKE Ajax Fire Control System Maintenance (NATO) Course No. 4 (Netherlands). Wij noemden ons 226'ers, naar de Amerikaanse MOS-code.
HuwelijkIn die tijd werd door het Ministerie besloten dat onze echtgenotes of echtgenotes in spé mochten overkomen op kosten van de regering. Dat ging niet zo maar op slag en stoot, maar daar moesten eerst artikelen in kranten als de Telegraaf, etc., aan te pas komen. Reporters van die kranten schreven in hun artikelen stukken over Nederlandse Militaire Ambassadeurs in de Verenigde Staten, die een aantal jaren van huis zouden zijn zonder dat hun gezinnen mochten overkomen. Bij ons vertrek werd al aangegeven dat het meenemen van gezinsleden niet op prijs werd gesteld gezien het tekort aan huurhuizen in deze streek van Amerika. Niets was minder waar, elke dag stonden er minstens drie pagina's advertenties in de plaatselijke krant, 'The El Paso Times', met advertenties met appartementen en huizen die te huur waren. Op 11 november 1958 trouwde ik daar met Rieky van der Heijden, geboren te Veghel op 9 augustus 1937, in een Heilige Mis in de Katholieke St. Michaels Chapel op Fort Bliss, nabij El Paso, Texas. Samen met Tjeu en Marie Tegelaers en Math en Rietje Verkerk. Onze 'Best Men', waren respectievelijk Kapitein Blanken, Majoor Smit en de Majoor van Lindert. De getuigen bij ons huwelijk waren de Sergeanten-majoors Tom Salden en John van Vugt. In die tijd was El Paso heel ver weg van Nederland, dus ouders en/of familie konden er niet bij zijn. Door onze klasgenoten en ook die van de 225'ers was alles bij elkaar een mooi huwelijksplechtigheid en daarna een geweldig feest in de 'Old Non Commissioned Officers Club' georganiseerd. Daarna hebben we ons omgekleed en met onze chauffeur Sergeant-Majoor Sipko Sluijters en zijn echtgenote gingen we nog een beetje navieren in Ciudad de Juarez in Mexico. Van de huwelijksplechtigheid, receptie en feestavond hadden collega's een mooie 8 mm film gemaakt, die we naar huis stuurden zodat ouders, familie en vrienden in Nederland ook enigszins konden genieten van ons huwelijk.
|
 |
 |
Nadat we op 24 maart 1959 voor de NIKE Ajax cursus waren geslaagd en de Luchtmachtleiding intussen samen met de NATO authorities overeengekomen waren dat de Nederlandse Luchtmacht het NIKE Hercules wapensysteem zouden gaan beheren kregen we een vervolg transitiecursus. De NIKE Hercules Fire Control System Maintenance Transistion (NATO) Course No. 6 (Netherlands). Hiervoor slaagden we op 30 juni 1959. Intussen werden ook de operators opgeleid en kwam het maintenance higher echelons personal, dat elders in de U.S.A. was opgeleid naar El Paso om zo samen het eerste batalion ofwel de Eerste Groep Geleide Wapens te vormen, compleet met commando, staf en vier squadrons (Alpha, Bravo, Charly en Delta squadron).
Op de White Sands Missile Range begon toen de Firing and Packaging Traning, waarbij elk squadron een Ajax en een Hercules missile afvuurden. Na deze life firing werd het equipment ingepakt en verstuurd naar Duitsland, waar de toekomstige NIKE sites zouden worden gebouwd. Daarna ging al het personeel van het eerste Nederlandse Geleide Wapens Batalion (ofwel de 1ste Groep Geleide Wapens - afgekort 1GGW) terug naar Nederland voor een toekomstige plaatsing in Duitsland.
Met acht mensen (226-ers, van elk squadron twee) bleven we achter om de cursus AN/MSQ-18 Coder-Decoder Group Maintenace Course No. 3 te volgen. Dit apparaat zorgde voor de noodzakelijke uitwisseling van tactische informatie tussen Group HQ en de Squadrons. Op 9 februari 1960 slaagden wij voor deze cursus en keerden we terug naar Nederland, na een verblijf van twee jaren in de U.S.A.
In Duitsland werd op dat moment al flink gebouwd om de toekomstige stellingen van de NIKE systemen gereed te krijgen. De eerste stellingen kwamen in Handorff bij Münster, in Vörden bij Osnabrick, in Rheine en in Borgholtshausen. Toen we in Duitsland kwamen hadden we voorlopig oefensites en werden ook om praktijkervaring op te doen geplaatst bij Amerikaanse Nike onderdelen in en om Baumholden. Maar langzaam kwam site na site gereed en het Charly squadron (Later 120 Sq.) waartoe ik behoorde ging in 1962 gedurende een heel strenge winter verhuizen naar Borgholzhausen. Het viel toen niet mee bij een temperatuur van -20° C. Toen de site eenmaal klaar was, werd ik gevraagd om de 2e Groep Geleide Wapens mee op te bouwen, om zodoende enige ervaring naar de nieuwe groep te brengen. Ik deed dat en werd geplaatst in Schöppingen. Nadat die site was opgebouwd beviel me mede door het nieuwe bevorderingssysteem het niet meer bij de Luchtmacht. Intussen had ik alle rangen van soldaat tot aan sergeant der eerste klasse doorlopen. Ik solliciteerde bij diverse bedrijven, waarbij de navraag naar mijn persoon allemaal bij 2GGW binnen kwamen. Al met al zorgde de commandant van dat onderdeel ervoor dat ik via een HTS opleiding officier zou worden. In augustus 1964 ging ik naar de HTS in Haarlem en slaagde in 1969 voor deze opleiding.
 |
 |
Gedurende de opleiding werden we als eersten al bevorderd tot de rang van Technisch Opzichter. Als rangonderscheidingsteken had je toen twee zwart-groen geblokte bandjes. Aan het einde van het praktisch jaar kwam deze bevordering. Dit vind ik nog steeds de meest aansprekende rang die ik heb gehad. |
Na het slagen moest ik eerst naar vliegbasis Gilze Rijen alwaar de officiersopleiding plaats vond, en daarna naar de Luchtmacht Elektronische en Technische School voor de opleiding tot Elektronica-officier. Daarna, (intussen 1970) volgde een fijne plaatsing als Chef Technische Vlucht bij het 222 Squadron van de tweede Groep Geleide Wapens in Nordhorn, Duitsland. Intussen bevorderd tot respectivelijk Tweede en Eerste Luitenant. Dat duurde twee jaren, waarna ik naar Hesepe bij Osnabrück verhuisde. Daar werd ik geplaatst bij de Groep Techniek en Materiaal Geleide Wapens (GTMGW). Daar vervulde ik de functies van Hoofd Bureau Bedrijfsrationalisatie, Hoofd Kantoor Werklastbeheersing en Hoofd Bureau Kwaliteitszorg. In die tijd werd ik bevorderd tot kapitein en studeerde, met gunstig resutaat, bedrijfskunde aan de Universiteit van Osnabrück.
In 1978 solliciteerde ik naar een burgerfunctie bij de NATO Maintenance ans Supply Agency (NAMSA) in Luxemburg, waar een A3 (System engineer) functie kwam voor het Support Plan voor het NIKE Hercules Wapensysteem (een update programma), hetzelfde jaar verhuisde ik naar Luxemburg. Voor deze baan moest ik een aantal jaren verlof aanvragen (verlof buiten bezwaar des Rijks schatkist) om als burger daar te gaan werken. Ik hield me daar bezig met Research and Development. Zo werd ik Program Manager voor het NIKE Life Firing Program op Sardinë, Italië. Daar werden 13 missile firings onder testcondities uitgevoerd in samenwerking met Western Electric (Ground equipment), McDonnell Douglas Corporation (Missiles), Vitroselenia (Operator Support), Italien Air Force (Range Controle) en NAMSA (General Managment). Met de voorbereidingen en de evaluatie heeft dit programma meer als een jaar geduurd.
Terug bij de Koninklijke Luchtmacht werd ik tijdelijke geplaatst bij het Commando Tactische Luchtstrijdkrachten in Zeist bij het Bureau Elektronica van de Sectie Logistiek. Tijdens die plaatsing moest ik 6 maanden de Hoger Officiers Cursus (HOC) volgen om als A-categorie officier verder te kunnen. Deze cursus werd gegeven op de Luchtmacht Stafschool op de vliegbasis Ypenburg. Dit was voor mij een tijdelijke plaatsing omdat ik na de opleiding aan de Stafschool naar München, Duitsland zou worden geplaatst bij het NATO Patriot Management Office (NaPatMO). Samen met de Duitse Luchtmacht zou Nederland het PATRIOT wapensysteem aanschaffen. Omdat Duitsland in die tijd 
besloot om nog te wachten met de aanschaf van dit wapensysteem ging Nederland alleen over tot aanschaf en dat maakte tevens een einde aan de oprichting van het NaPatMO en als gevolg daarvan bleef ik voorlopig op CTL werken. In die tijd stak ik niet onder stoelen of banken dat ik het daar geheel niet naar mijn zin had. Ik solliciteerde op elke vrijkomende majoorfunctie. Na twee jaren werd mijn bede aanhoort en werd mij aangeboden de functie van Chef Logistieke Dienst (CLD) bij de 3e Groep Geleide Wapens (3GGW). In april 1984 aanvaarde ik die functie.
In de tijd dat ik bij 3GGW was geplaatst ben ik ook nog eens Prins Carnaval geweest van CV 'Trappers'.
Met het aanvaarden van deze functie werd ik meteen bevorderd naar de rang van Majoor. Uiteindelijk zou ik deze functie bekleden tot aan mijn Functioneel Leeftijd Ontslag (FLO) in maart 1990. In de functie beklede ik ook de functie van plaatsvervangend Commandant 3GGW. Gedurende mijn tewerkstelling bij 3GGW werd het HA
WK wapensysteem vervangen door het PATRIOT geleide wapensysteem. Door de invoering werden de functies en rangen gewijzigd en werd mijn rang automatisch Luitenent-kolonel, zonder dat ik hiervoor overgeplaatst moest worden. Uiteindelijk zou ik pas met FLO gaan op 31 oktober 1991. Deze prachtige functie bekleedde ik dus 7½ jaar. Op 3 oktober 1991 nam ik afscheid van de Koninklijke Luchtmacht met een prachtige parade, een overvolle receptie en afsluitend een geweldig feest.
Het huis waarin wij woonden gedurende mijn plaatsing bij 3GGW in Blomberg.
Ontwerp: ing Fred Boogaarts Electronic and Software Engineering - Helmond
Updated: 07.12.2009 16:11